هویت خودمختار

هویت خودمختار

هویت خودمختار(Self-sovereign identity)، مدلی جهت مدیریت هویت دیجیتال است که در آن تنها یک شخص توانایی کنترل حساب ها و اطلاعات شخصی اش را دارد. در سایر مدل های مدیریت هویت، هویت دیجیتال نیازمند شناسه ای است که اطمینان می دهد کاربر دقیقا همان شخصی است که آنها ادعا می کنند، اما با هویت خودمستقل شناسه ها نیازی به واسطه ندارند. سیستم های هویت خودمختار از بلاک چین ها استفاده می کند تا بتواند شناسه های غیرمتمرکز را بدون در اختیار داشتن فهرست اصلی جستجو کنند. این بدان معناست که می توان هویت خودمختاری کاربر را در ادعایش اثبات کرد. به عنوان مثال، فرد می تواند اطلاعات شناسایی اش را هنگام انجام تراکنش های مالی با بانک به اشتراک بگذارد.

اصطلاح هویت خود مختار اولین بار در فوریه 2012 مطرح شد که شخص توسعه دهنده وب به نام Moxie Marlinspike در مورد "Authority Source Sovereign" نوشت. او بر این باور بود که افراد دارای حق تایید شده برای هویت دیجیتال خود هستند و می توانند داده های خود را در سیستم های غیرمتمرکز کنترل کنند، اما ثبت ملی آن ممکن است حاکمیت را از بین ببرد. این ایده هر چند عجیب بود اما یکی از ابتکارات عملی افراد "ابر شخصی" یا "personal cloud" بود که در همان سال پدید آمد.

با داشتن هویت خودمستقل، فرد می تواند یک برنامه را بر روی گوشی هوشمند خود نصب کند، سپس از یک شماره شناسایی و اطلاعات هویتی استفاده کنند تا بررسی شود که چه کسانی هستند. هویت خود مختار سبب افزایش امنیت و انعطاف پذیری کاربر شده و به آنها این امکان را می دهد تنها در زمانی که خودشان بخواهند داده های خود را به اشتراک بگذارند. با هویت خود مستقل، کاربران کنترل کاملی در نحوه نگهداری و استفاده از اطلاعات شخصی خود خواهند داشت.

اصول هویت خود مختار عبارتند از:

  • وجود - کاربران باید وجود مستقلی داشته باشند.
  • کنترل - کاربران باید هویت خود را کنترل کنند.
  • دسترسی - کاربران باید به داده های خود دسترسی داشته باشند.
  • شفافیت - سیستم ها و الگوریتم ها باید شفاف باشند.
  • ماندگاری - هویت ها باید طولانی باشد.
  • قابلیت همکاری - هویتها باید تا حد امکان قابل استفاده باشند.
  • رضایت - کاربران باید با استفاده از هویت خود موافقت کنند.
  • به حداقل رساندن - افشای مطالبات و اطلاعات باید به حداقل برسد.
  • حمایت - باید از حقوق کاربران محافظت شود.

ساختار هویت خود مسقتل

هویت خودمختار از مطالبه، اثبات و تایید تشکیل شده است:

  • مطالبه: یک ادعای هویت است که توسط کاربر ایجاد می شود.
  • اثبات: اشکال یا اسنادی هستند که به عنوان اثبات ادعا عمل می کنند. به عنوان مثال، اثبات می تواند واژه گذرنامه یا شناسنامه باشد.
  • تایید یا اعتبارسنجی: زمانی که ادعاهای شخص صحت داشته باشد آن گاه گواهی ها را می توان در دستگاه کاربر ذخیره نمود و معمولاً قابل خواندن با دستگاه است.

برخی مزایای استفاده از هویت خودمختار عبارتند از:

  • داده ها و اطلاعات شخصی خصوصی تر هستند.
  • کاربران کنترل بیشتری بر روی داده ها نسبت به قبل دارند.
  • فرآیند هویت خود مختار کارآمدتر است.
  • هویت خود مستقل فوق العاده امن بوده و از حملات رایج به اطلاعات شخصی، مانند رخنه کردن جلوگیری می کند.
  • با روش هویت خود اختیار دیگر لازم نیست کاربران به سایرین که ممکن است اطلاعات شما را بفروشند و از آن کسب درآمد کنند، تکیه نمایند.

معایب استفاده هویت خودمختار عبارتند از:

  • کاربران مسئول امنیت خودشان هستند.
  • پیگیری اطلاعات شخصی و مجوزها ممکن است پیچیده باشد.
  • ممکن است چندین سیستم عامل مختلف وجود داشته باشد، به این معنی که کاربران ممکن است مجبور به استفاده از چندین برنامه باشند.

سایر مقالات: