قابلیت های فناوری بیومتریک

قابلیت های فناوری بیومتریک

فناوری بیومتریک اندازه گیری و تجزیه و تحلیل آماری از ویژگی های منحصر به فرد جسمی و رفتاری افراد است. این فناوری عمدتا برای شناسایی و کنترل دسترسی افراد مورد استفاده قرار می گیرد. پیش فرض اصلی احراز هویت بیومتریک این است که هر شخص را می توان با خصوصیات جسمی یا رفتاری ذاتی خود به طور دقیق تشخیص داد. اصطلاح بیومتریک از کلمات یونانی bio به معنای زندگی و metric جهت اندازه گیری گرفته شده است.

تاریخچه فناوری بیومتریک

  • در قرن دوم قبل از میلاد، امپراتور چین برای اولین بار در حال تدوین مهرهای خاصی با اثر انگشت بود.
  • در انگلستان، پلیس متروپولیتن (Metropolitan) استفاده از بیومتریک را برای شناسایی در سال 1901 آغاز کرد.
  • در ایالات متحده فناوری بیومتریک در سال 1902 توسط پلیس نیویورک و در سال 1924 توسط FBI جهت شناسایی بکار گرفته شد.
  • پلیس فرانسه نیز روند شناسایی با استفاده از بیومتریک را در اواخر سال 1902 آغاز کرد.

نحوه عملکرد فناوری بیومتریک

احراز هویت با تایید هویت بیومتریک به طور فزاینده ای در سیستم های امنیتی عمومی، شرکتی و الکترونیکی در حال رشد می باشد. علاوه بر امنیت، نیروی محرکه تایید بیومتریک نیز به راحتی انجام شده است زیرا هیچ رمزعبوری برای به خاطر سپردن یا نشانه های امنیتی برای حمل وجود ندارد.

اجزای سیستم های بیومتریک

  • ریدر یا دستگاه اسکن برای ضبط هویت بیومتریک.
  • نرم افزاری برای تبدیل داده های بیومتریک اسکن شده به یک قالب دیجیتال استاندارد و مقایسه نقاط تطابق داده های مشاهده شده با داده های ذخیره شده.
  • بانک اطلاعاتی برای ذخیره ایمن داده های بیومتریک جهت مقایسه.

انواع بیومتریک

دو نوع اصلی شناسه های بیومتریک به خصوصیات فیزیولوژیکی و خصوصیات رفتاری بستگی دارند.

  • شناسه های فیزیولوژیکی: مربوط به ترکیب و اجزای فیزیکی کاربر است که عبارتند از: تشخیص چهره، اثر انگشت، هندسه دست، شناخت عنبیه، رگ کف دست، DNA و صدا.
  • شناسه های رفتاری: شامل شیوه های منحصر به فرد عمل افراد از جمله شناخت الگوهای تایپ کردن، امضا کردن، نحوه راه رفتن و ژست بدن می باشد.

انواع بیومتریک

مزایای استفاده از فناوری بیومتریک عبارتند از:

  • برخلاف رمزعبور جعل و سرقت آن بسیار دشوار است.
  • سهولت و راحتی استفاده از آن.
  • غیر قابل انتقال هستند.

معایب استفاده از فناوری بیومتریک عبارتند از:

  • راه اندازی و اجرای یک سیستم بیومتریک برای شرکت های کوچک پرهزینه است.
  • اگر اقدامات امنیتی لازم انجام نشود ممکن است اطللاعات پایگاه داده هک و یا دستکاری شود.
  • خطاهایی مانند رد و عدم پذیرش کاربر ممکن است رخ دهد.
  • اگر کاربر آسیب ببیند، ممکن است یک سیستم احراز هویت بیومتریک به درستی فرد را شناسایی نکند. به عنوان مثال اگر دست کاربر دچار بریدگی یا زخم شود، دستگاه حضور و غیاب اثر انگشت نمی تواند شخص را به درستی شناسایی کند در چنین محیط هایی که ممکن به دست افراد آسیب ببیند بهتر است از دستگاه های تشخیص چهره استفاده شود.

مسائل امنیتی و حریم خصوصی بیومتریک

شناسه های بیومتریک به منحصر به فرد بودن فاكتور در نظر گرفته شده بستگی دارند. به عنوان مثال، اثر انگشت معمولاً برای هر شخص بسیار منحصر به فرد می باشد. استفاده از تشخیص اثر انگشت در گوشی های آیفون به عنوان اولین برنامه کاربردی گسترده در بازار جهت احراز هویت بیومتریک به شمار می رود. جالب است بدانید که طبق محاسبات و مطالعات انجام شده توسط Francis Galton (جامعه شناس، روانشناس، بوم شناس، جغرافیدان و مخترع انگلیسی با بیش از 340 مقاله و کتاب) احتمال یافتن دو اثر انگشت مشابه در دوقلوهای یکسان را عدد 1 به 64 میلیارد برآورد کرده است. پایداری فاکتور بیومتریک نیز می تواند عاملی مهمی در شناسایی باشد. الگوی اثر انگشت در طول حیات فرد تغییر نمی کند، در حالی که ظاهر صورت می تواند با افزایش سن، بیماری یا سایر عوامل به شدت تغییر کند.

موارد استفاده از فناوری بیومتریک

برنامه های کاربردی با استفاده از بیومتریک عمدتاً توسط مقامات برای کنترل دسترسی نظامی، شناسایی جنایی یا غیرنظامی تحت یک چارچوب کاملاً قانونی و فنی تنظیم گردیده است. از همه مهمتر آگاهی و پذیرش مردم در هفت سال اخیر نیز تقویت شده است، زیرا میلیون ها کاربر گوشی های هوشمند در حال باز کردن قفل تلفن های خود با اثر انگشت یا تشخیص چهره هستند. اولین بار گوشی آیفون 5 در سال 2013 (با TOUCH ID) تشخیص اثر انگشت معرفی گردید و با معرفی آیفون X در نوامبر سال 2017 (با FACE ID) تشخیص چهره رواج پیدا کرد. امروزه بسیاری از تلفن های اندرویدی شامل این ویژگی می باشند. سایر موارد استفاده از فناوری بیومتریک عبارتند از:

  • کنترل مرزی: در سیستم هایی برای تایید گذرنامه های الکترونیکی که داده های اثر انگشت یا چهره در آن ثبت شده است.
  • بهداشت و درمان: در برنامه های بیمه درمانی که ممکن است از اثر انگشت برای شناسایی استفاده کنند.
  • کنترل دسترسی فیزیکی: سیستم های کنترل دسترسی بیومتریک به جلوگیری از دسترسی افراد غیرمجاز به اماکن، سیستم ها و شبکه های رایانه ای بر اساس احراز هویت بیومتریک نقش فراوانی ایفا می کنند.

مقالات مرتبط: